0
Użytkownik trent dnia 5.04.2008, 11:23 napisał
Ambitne kino? Dla mnie ambitny film to np. 6 Zmysł, Sin City, Ja Robot, Blade Runner, Czas Apokalipsy. Ale tak pozatym jak film jest uważany za ambitny przez krytyków przeróżnych to najczęciej nie mogę obejrzeć go do końca np. firmy Almadovara.
Spoko, z czasem dotrwasz do końca. Z tych, które wymieniłeś, zgodzę się z 2 ostanimi. Blade Runner to jeden z niewielu filmów s-f, który można zaliczyć do ogólnej klasyki kina. W ogóle przydałoby się więcej adaptacji Dicka w kinematografii, ale z drugiej strony, niełatwo sfilmować taki np. "Valis". A ten drugi, cóż, tyle tylko powiem, że wciąż niestety nie znalazłem czasu, by przeczytać "Jądro ciemności", na podst. którego powstał.
Użytkownik omickal dnia 5.04.2008, 18:23 napisał
Chcę sprostować, bo widzę, że wiele osób mnie nie zrozumiało. Przez "podane na tacy" rozumiem konkretny problem i konkretną sytuację. Problem śmierci, przemijania, miłości, wyborów, nałogów, wiary, etc. Dobry ambitny film zwykle porusza jeden problem. Przez "podane na tacy" nie mówię, że coś musi być do przesady jasne. Widz sam powinien wyciągnąć wnioski z filmu. Film powinien w jakiś sposób wpłynąć na widza, aby inaczej postrzegał niektóre sprawy.
Przykład ambitnej produkcji. (Reklamówka, ale to nie jest istotne):
http://pl.youtube.co...h?v=I8v9vgk-bT0
Matrix ambitny? To jest czyste kino rozrywkowe.
Przykład ambitnej produkcji. (Reklamówka, ale to nie jest istotne):
http://pl.youtube.co...h?v=I8v9vgk-bT0
Matrix ambitny? To jest czyste kino rozrywkowe.
Jeden problem? A takie filmy jak "Exils", "Dive Bar Blues" (oryg. tytuł "Away with words" - jeden z najlepszych, dwuznacznych tytułów jakie znam, w ogóle świetny film"), "Europa" von Triera, "Truposz" Jarmuscha i wiele innych - na pewno nie dotykają pojedynczego problemu.
Użytkownik jenndor dnia 6.04.2008, 13:09 napisał
Moim skromnym zdaniem dobry film nie musi aspirować do miana ambitnego (czyt. pouczającego, moralizatorskiego), często przekaz broni się sam - realizacja, scenariusz, sposób przedstawienia. Ambitny jest wtedy, gdy nie powiela schematów, ale zarazem proponuje proste środki wyrazu albo zwykłe historie ujęte w nieszablonowy sposób. Film nie musi epatować mądrością życiową, nie musi patetycznie opiewać pewnych wartości. Skoro już zostało napisane, że film to sztuka, to może patrzmy na niego bardziej pod tym kątem, nie czyniąc głównym kryterium przesłania, jakie z sobą niesie. Bo ono właśnie jest często najmniej widoczne na pierwszy rzut oka, co w rezultacie prowadzi do tego, że odbieramy film w określony sposób. I tak np. często cytowane "Requiem dla snu" wg definicji ukutej przez autora tematu to musiałoby być ambitne kino, które poucza, jak wielkim zagrożeniem jest nadużywanie narkotyków. A może jest to po prostu film o słabych relacjach międzyludzkich, rodzinnych, które dały taki a nie inny efekt? Każdy film ma swoje drugie dno i to, że akurat o czymś konkretnym opowiada (jak "Żółty szalik" - o alkoholiku), nie znaczy to, że problem alkoholizmu jest tu najważniejszy. Zresztą na ten temat powstało kiedyś ciekawe dzieło - "Pętla" Hassa - studium alkoholizmu, ale chyba bardziej studium samotności, izolacji i opuszczenia w trudnej chwili.
Zmierzam do tego, że "ambitność" kina/filmu nie zawsze idzie w parze z wybitnością. "Biała sukienka" to przykład - ładny morał, przesłanie, ale realizacja dużo poniżej przeciętnej. A tak się składa, że ja od filmu oczekuję nie tylko mądrych myśli, ale przede wszystkim wrażeń artystycznych, płynących z aktorskiej gry, nieprzeciętnych dialogów, ukrytej symboliki i ciekawej kreacji świata. I nie chodzi mi wcale o to, że film ma byc widowiskowy czy coś w tym stylu - nie. Dobry film łączy w sobie wiele elementów - moralizatorstwo nie zajmuje wg mnie pozycji naczelnej czy uprzywilejowanej. Nietrudno umieścić w filmie piękne, szlachetne przesłanie - liczy się jeszcze metoda, sposób, w jaki się temat zaprezentuje.
Zmierzam do tego, że "ambitność" kina/filmu nie zawsze idzie w parze z wybitnością. "Biała sukienka" to przykład - ładny morał, przesłanie, ale realizacja dużo poniżej przeciętnej. A tak się składa, że ja od filmu oczekuję nie tylko mądrych myśli, ale przede wszystkim wrażeń artystycznych, płynących z aktorskiej gry, nieprzeciętnych dialogów, ukrytej symboliki i ciekawej kreacji świata. I nie chodzi mi wcale o to, że film ma byc widowiskowy czy coś w tym stylu - nie. Dobry film łączy w sobie wiele elementów - moralizatorstwo nie zajmuje wg mnie pozycji naczelnej czy uprzywilejowanej. Nietrudno umieścić w filmie piękne, szlachetne przesłanie - liczy się jeszcze metoda, sposób, w jaki się temat zaprezentuje.
Mądre słowa. Ogólnie zgadzam się, ale proponuję jednak utożsamić terminy "wielkie kino", film "dobry", ''ambitny", "wybitny", bo pogubimy się w definicjach. Z zastrzeżeniem, że film może wyć wybitny w nie wszystkich wymiarach (przykład "Białej sukienki").
Użytkownik jenndor dnia 6.04.2008, 17:58 napisał
Ależ dlaczego mamy przestać dyskutować na temat dobrego kina? 
Lepsze to od tych wszystkich "ochów" i "achów" nad "Szkołą uczuć" czy innym mdłym romasidłem 
Dlatego proszę, kontynuujmy. O konkretnych filmach i konkretnych po nich wrażeniach.
Lepsze to od tych wszystkich "ochów" i "achów" nad "Szkołą uczuć" czy innym mdłym romasidłem Dlatego proszę, kontynuujmy. O konkretnych filmach i konkretnych po nich wrażeniach.
Dokładnie, po to jest forum, żeby dyskutować.
Użytkownik omickal dnia 6.04.2008, 17:59 napisał
O konkretnych filmach, oczywiście jak najbardziej dyskutujmy.
No to może argentyńska "Antena"... Być może niewielu z was oglądało, ale proponuję to naprawić. Kolejny przykład, jak trudno zdefiniować "ambitne kino". Prosta fabuła, ale jaki awangardowy sposób realizacji. Film niemy, czarno-biały, a jednak hipnotyzująco przyciągający uwagę, i dla mnie na pewno nie nudny. Mimo uproszczeń, porusza ważne problemy i w ciekawy sposób wykorzystuje symbolikę naszej cywilizacji.
Użytkownik Qon edytował ten post 10 kwiecień 2008 - 06:20
