0
(akapit)W moich oczach wystąpienie przeciwko niemieckiemu wojsku okupującemu Warszawę było słuszne. Podjęta przez rząd polski i dowództwo Armii Krajowej decyzja o rozpoczęciu powstania była ryzykowna, a nie ani bezpodstawna, ani karygodna. Wyglądało na to, że powstanie ma szansę powodzenia. Premier Mikołajczyk liczył na "wielkich sojuszników", wierzył o zapewnieniach Roosevelta o dobrych zamiarach Sowietów, w obietnice poparcia... Nie mógł wiedzieć, że polityka sprzymierzeńców była niespójna. Co prawda tragedii cywilów nie dało się przewidzieć - przeciwnie, dowództwo powstania bało się, że cywile mogą masowo cierpieć, w wypadku gdy garnizon niemiecki nie zostanie zaatakowany, ponieważ wtedy bitwa frontowa między Armią Czerwoną i Wehrmachtem toczyłaby się właśnie na terenie Warszawy. Powstanie stanowiło jednak niesłychane osiągnięcia wojskowe. Armia Krajowa zdała egzamin wzorowo, prowadząc akcję powstańczą przeciw zawodowemu, silnie uzbrojonemu wojsku, walcząc dziesięć razy dłużej niż wydawało się to możliwe generałom zadając Niemcom straty równe własnym i zmuszając dowództwo germańskie do zgody na honorową kapitulację. Mimo tego, dzięki wspaniałej spuściźnie Powstania Warszawskiego, Polacy nigdy nawet w najciemniejszych i najtrudniejszych godzinach komunistycznegoterroru, nieutracili wolności do końca.
Nie grają nam surmy bojowe
ni werble do szturmu nie warczą,
nam przecież te noce sierpniowe
i prężne ramiona wystarczą.
(Marsz Mokotowa)
(akapit)Przegrana bitwa ocaliła zdrowego ducha narodu i wyrobiła lepszy obraz Polaków w oczach innych Państw. Tak więc Polska wyszła z powstania z twarzą i w jakiś sposób dała przykład rodakom, że warto walczyć za własny kraj.
Użytkownik Bezgroł edytował ten post 28 maj 2008 - 18:09
