Tuwim- groteska, drwina, parodia

poniżej zamieszczam to co udało mi się ustalić (nie ręczę za jakość i poprawność)
źródła: Tomasz Wójcik Pisarze polscy XXw; Elżbieta Sidoruk Groteska w poezji dwudziestolecia; http://julian-tuwim....ana-tuwima.html (27.04.2010)= czyli to co zaproponowane przez forumowicza- shkopek oraz http://kig2004.repub.../tworczosc.html (27.04.2010)

Źródło: Tomasz Wójcik Pisarze polscy XXw
Cyrulik warszawski
Wiersze międzywojenne ujawniają łączenie wyrazistych przeciwieństw jako zasadę liryki poety. Jego poezja nawiązuje do tradycji literackiej i kulturowej co zbliża ją do współczesnego klasycyzmu (używając aluzji lub cytatu; zwłaszcza do staropolskiej). Rola przyznania wyobraźni poetyckiej przypomina założenie nadrealizmu. miesza style. Groteska absurd drwina parodia mistyfikacja liryzm nastrojowość powaga.
/Czytaj też co było po wojnie!/

Rozczłonkowanie np. ciała, pejzażu
Hiperbolizm szczegółu- Czyżewski, Jasieński, Stern, Wat, Gombrowicz
Mieszanie niepowiązanych zdarzeń, obrazów, znaczeń
Farsa kukiełki wesoła śmierć- Ważyk, Stern
Objawienie i proroctwo-Wat, Gałczyński, Tuwim
Groteska w obliczu nowej kultury:
Ekspansja poczucia całkowitej dehierarchizacji kultury i rzeczywistości- Stern, Jasieński, Wat Jaworski
Przedstawia świat niespójny, rozpadający się na niepowiązane ze sobą elementy
Ekspresja międzywojennego katastrofizmu
Źródło: ELŻBIETA SIDORUK„GROTESKA W POEZJI DWUDZIESTOLECIA”
Absurdalność współczesnego świata
Ogniwo pośrednie miedzy Leśmianowską groteska modernistyczną a ludyczną groteską Gałczyńskiego stanowi groteska Tuwima, która przezwyciężywszy estetykę młodopolską „przygotowała grunt” pod groteskę Gałczyńskiego.
Julian Tuwim
1936(1946) „Bal w operze”
Imitowanie oraz przedrzeźnianie „cudzej mowy” nie ma już tej zabawnej gracji i polotu, wyobraźni satyrycznej.
Stylizacje oraz parodystyczne praktyki w liryce i satyrze często tracą konwencjonalnym i sentymentalny banałem, który zazwyczaj traktowany bywa serio.
Źródło: Tomasz Wójcik Pisarze polscy XXw o „Balu w operze”
W konwencji ekspresjonistycznej groteski, hiperboli i satyry poemat obrazuje ówczesną sytuację (określoną przez kontrast pomiędzy życiem elity politycznej i reszty społeczeństwa, fałszerstwami propagandy, prawdziwymi realiami) oraz wyraża katastroficzne poczucie zagłady.
Źródło: http://julian-tuwim....ana-tuwima.html
„Mieszkańcy" ( 1933 „Biblia cygańska")
W utworze tym mieszkańcy zostają pokazani satyrycznie. Pokazany jest ich bezsens życiowy, bezsens postępowania. Robią wszystko bardzo schematycznie. Mają swoją ograniczoną tematykę. Są ograniczeni, prymitywni, schematyczni. Jest tu powrót kołtunerii - ludzie o ograniczonych horyzontach myślowych, dbają tylko o własne interesy. Jest tu obraz negatywny, wyolbrzymiony (hiperbole). Nadrzędną kategorią estetyczna jest ironia, która buduje groteskę. Jest to ocena ich samych. Nic nie robią i nie chcą tego

Źródło: http://julian-tuwim....ana-tuwima.html
„W strasznych mieszkaniach.
Strasznie mieszkają straszni mieszczanie".
Zmienić. Jest tu celowe zniekształcenie, wyolbrzymienie. Jest to metoda satyryczna (rozbudowany komentarz odautorski).
Utwór ma prostą metaforykę. Do poezji wkracza styl potoczny. On wykorzystywany jest do obrazu tego mieszczaństwa (bełkocą mordą) Jest tu dosadne obrazowanie („łbem o nocniki chłodne trącając"). Łeb jest tu użyty w znaczeniu negatywnym pejoratywnym. To sugeruje, że jest ograniczony, ślepy na wszystko co się dzieje wokół, dbający o własne interesy, własne dobro, sytuację materialną.

Źródło: http://julian-tuwim....ana-tuwima.html
Deminutiwa - łeb
augmentatiwa - kwiatki, kieszonki.
Tuwim wykorzystuje zdrobnienia i zgrubienia, aby stworzyć styl ironiczny.
Groteska i ironia zbudowane są z określonych chwytów:
wyliczenia
zgrubienia i zdrobnienia
wulgaryzmy
wykorzystanie stylu potocznego
jest to program Skamandra. Jest to krytyka kołtunerii, ludzi ciemnych, niewykształconych, którzy nie są w stanie z niczego skorzystać, widza oddzielnie. Nie mają nic pozytywnego w sobie, są beznadziejni w swoim życiu. Oni nie potrafią odnaleźć się w rzeczywistości.
Bazując na tym co niskie Tuwim stworzył satyryczny obraz mieszczaństwa.

Źródło: http://julian-tuwim....ana-tuwima.html
„Bal w operze"
Utwór opowiada jak ludzie przygotowują się do balu, który ma nastąpić. Na bal pójdzie elita (szambelany, generałowie) polityczna, ludzie którzy są u władzy, którzy mają pieniądze. Spotykają się, żeby załatwić interesy, żeby sie zabawić, użyć życia.
Pokazane jest zachowanie tych ludzi. Przy stole nie umieją sie zachować - spożywają jedzenie w okropny sposób (żłopanina, parskanina, mlaskanina). Pokazane jest okrucieństwo ludzi, którzy zabijają zwierzęta aby się najeść (kaczki wrzeszczą). Poza elitą są także ochroniarze, którzy pilnują. Oni są zaszokowani zachowaniem tych ludzi. Jest tu krytyka ludzi, którzy są u władzy, ich zachowania. Oni żyją w rozpasaniu - nie ma żadnych hamulców.
Konstanty Ildefons Gałczyński
1929 „Koniec świata”
1933 „Bal u Salomona”
1934 „Ludowa zabawa”
„Kwadryga”
Już w „Piekle polskim” 1926 obdarzony fenomenalnym poczuciem humoru parodysta Gałczyński przewyższył Tuwima, proponując czytelnikom swój osobny świat nieokiełznanej wyobraźni. Od początku swej twórczości nie oddzielał liryki od satyry i humorystyki, czyniąc właśnie z pomieszania tych gatunków oraz poetyki codzienności swoją oryginalną alchemię groteski, drwiny i śmiechu.
Neoekspresjonista dąży do łamania konwencji gatunkowych, stylistycznych, chętnie przy tym posługuje się aluzjami tematycznao-językowymi.

1929 „Porfirion Osiołek czyli Klub Świętokradców” – operowanie paradoksem, błyskotliwym żartem językowym, kalamburem, estetyką, groteską, powaga-kpina, komizm-ironia
Odpowiedź na nastroje niepokoju cywilizacyjno-społecznego
Podmiot przybiera postać błazna i prześmiewcy, który ucieka do fałszu i cynizmu.
Źródło: http://kig2004.repub.../tworczosc.html
W początkach twórczości Gałczyński wzorował się na poetach Skamandra, ale już wówczas zaczyna się kształtować indywidualny styl liryczny poety, zarówno groteskowo-żartobliwy, jak dekadencko-cygański.
Debiutem książkowym Gałczyńskiego jest poetycka powieść „Porfirion Osiołek czyli Klub Świętokradców” (1929) utrzymana w tonie fantastycznej groteski.

Źródło: http://kig2004.repub.../tworczosc.html
W okresie współpracy z Kwadrygą wyróżnić można w jego twórczości dwa główne nurty. Pierwszy, któremu patronują Villon i Rimbaud, wiąże się z kreowanym przez Gałczyńskiego typem poety-cygana, często również błazna i wesołka, który pragnie uciec od rzeczywistości w krainie poezji (np. Szekspir i chryzantemy czy Serwus, madonna). Nurt drugi daje początek katastroficznej grotesce; należy tu zwłaszcza poemat Koniec świata. Wizje świętego Ildefonsa czyli Satyra na Wszechświat (1929), w którym pod maską drwiny i żartu kryją się przeczucia związane z konkretną sytuacją społeczną i polityczną Polski.
Źródło: http://kig2004.repub.../tworczosc.html
Poszukując wartości w naznaczonej piętnem absurdu rzeczywistości Gałczyński znajduje je w dobrze wykonanej pracy, motyw ten podjął poeta między innymi w Pieśni cherubińskiej. Pobyt berliński owocował poematem Bal u Salomona (1931), przez samego poetę nazwanym "strumieniem natchnienia". Technika tego utworu bliska metodzie nadrealistycznej, charakteryzuje się swobodnym, często alogicznym biegiem skojarzeń, związanych zwłaszcza z marzeniem sennym. W okresie współpracy z "Prosto z mostu" Gałczyński wprowadza do swej poezji nową tematykę, której zapowiedzią i jest poemat Ludowa zabawa. Na bohatera lirycznego zostaje tutaj pasowane drobnomieszczaństwo i lumpenproletariat, a ich autentyczny sposób życia przeciwstawiony oportunizmowi inteligenta. Gałczyński rozpoczyna tutaj swój ostry atak na inteligencję, wielokroć potem ponawiany i kontynuowany również po wojnie. W tym samym okresie powstają wiersze polityczne będące satyrą na rzeczywistość sanacyjną. Akces do grupy "Prosto z mostu" przyniósł poecie poczucie stabilizacji literackiej, zyskując mu zarazem opinię wyraziciela ideologii prawicowo-nacjonalistycznej. Okres przedwojenny zamknął Gałczyński cyklem lirycznym Noctes Aninenses.

Prośba o wyspy szczęśliwe
A ty mnie na wyspy szczęśliwe zawieź,
wiatrem łagodnym włosy jak kwiaty rozwiej, zacałuj,
ty mnie ukołysz i uśpij, snem muzykalnym zasyp, otumań,
we śnie na wyspach szczęśliwych nie przebudź ze snu.
Pokaż mi wody ogromne i wody ciche,
rozmowy gwiazd na gałęziach pozwól mi słyszeć zielonych,
dużo motyli mi pokaż, serca motyli przybliż i przytul,
myśli spokojne ponad wodami pochyl miłością.

Liryzm- refleksja + groteska-humor
Przedmiotem jest ówczesna rzeczywistość społeczna i polityczna, po zakończeniu wojny- absurd, absurdalny humor= absurdalność istnienia.

Do osobliwych erotyków należy wiersz „Prośba o wyspy szczęśliwe” przywołuje i ożywia w nim stary, kulturowy, opatrzony rozległą tradycją mit „ wysp szczęśliwych” (eden, arkadia)

Mam nadzieję, że komuś pomogę swoją notatką

Zapraszam do kontynuowania wątku, dodawania swoich uwag
ps. Jeśli się takie pojawią... Przepraszam za błędy ortograficzne, interpunkcyjne i stylistyczne /również za wszystkie inne

Tuwim- groteska, drwina, parodia

#1 aezgrudzien

Kasia R.

dentysta Gliwice

#2 shkopek

#3 aezgrudzien

#4 aezgrudzien

#5 aezgrudzien

Kasia R.

#6 aezgrudzien

Najpopularniejsze frazy z tematu

Ostatnie frazy z tematu

Najpopularniejsze frazy z forum

Ostatnie frazy z forum

Użytkownicy przeglądający ten temat: 1